مشرق و مغرب از آنِ خداست ( هرجا را كه مصلحت بداند قبله مىسازد و ) هركه را خواهد به راه راست هدايت مىكند . ] ايضاً سورهء بقره ، آيهء 196 - 203 : وَ اتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّهِ فَانْ احْصِرْتُمْ . . . الْحَجُّ اشْهُرٌ مَعْلوماتٌ فَمَنْ فَرَضَ فيهِنَّ الْحَجَّ . . . لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ انْ تَبْتَغوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ . . . ثُمَّ افيضوا مِنْ حَيْثُ افاضَ النّاسُ . . . فَاذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ . . . فَمِنَ النّاسِ مَنْ يَقولُ رَبَّنا اتِنا فِى الدُّنْيا . . . وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقولُ رَبَّنا اتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً . . . اولئِكَ لَهُمْ نَصيبٌ مِمّا كَسَبوا . . . وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فى ايّامٍ مَعْدوداتٍ . [ و حج و عمره را تمام و كامل براى خدا به پايان بريد ، پس اگر محصور شديد هر قربانى كه ميسر باشد ( بكشيد و از احرام درآييد ) و سرهاى خود را نتراشيد تا آنكه قربانى به جايگاه خود ( قربانگاه ) برسد ، پس اگر هريك از شما بيمار بود يا دردى در سر داشت ( و نياز به تراشيدن سر در حال احرام پيدا نمود سر را بتراشد ) پس كفّاره‌اى دهد روزه باشد يا صدقه يا قربانى ، و اگر ايمن بوديد پس هركه با تقديم عمره به سوى حج تمتّع مىرود هر قربانى كه ميسر باشد ( بكشد ) و هركه قربانى نيابد ( يا نتواند ) پس سه روز در ايام حج روزه بدارد و هفت روز هنگامى كه ( به وطن ) بازگشتيد ، اين ده روز كامل است . اين ( حكم تمتّع ) براى كسى است كه ( خود و ) خانواده‌اش ساكن مسجدالحرام ( اهل مكه و اطراف آن ) نباشند . و از خدا پروا كنيد و بدانيد كه خدا سخت كيفر است . ( وقت ) حج ماه‌هاى معلومى است ، پس هركه در اين ماهها [ با بستن احرام ] حج را [ بر خود ] واجب ساخت پس ( بداند كه ) بدزبانى و آميزش و فسق ( كارهاى ناشايست و دروغ ) و بگومگو در حج [ روا ] نيست . و هركار نيكى كنيد خدا آن را مىداند ، و توشه برگيريد كه بهترين توشه تقواست ، و از من پروا كنيد اى خردمندان . بر شما گناهى نيست كه فضل و بهره‌اى از پروردگارتان بجوييد ، پس چون از عرفات روانه شديد در مشعرالحرام ( بمانيد و ) به ذكر خدا پردازيد ، و او را ياد كنيد چنان كه راهتان نموده است ، و همانا شما پيش از آن از گمرهان بوديد . سپس از همان جا كه مردم روانه مىشوند روانه